Grote broer

Sinds dat ik jouw mama geworden ben, Liam, wist ik heel zeker dat ik mama wou zijn van meerdere kindjes. Ook al ben jij stilgeboren, toch was dit nog altijd het mooiste moment van mijn leven. Het feit dat het zo hard pijn doet dat ik je niet mee naar huis kon nemen, dat ik hier nu aan het bloggen ben in plaats van voor jou te kunnen zorgen, vloeit voort uit de liefde die ik voor jou voel. En je kan pas iemand zo hard missen als je hem eerst liefhebt.Lees meer »

Welkom terug

Heel triest vind ik het om dit te moeten concluderen, maar het is een feit, Liam, dat mensen over het algemeen niet op een normale manier omkunnen met het verdriet van een andere persoon. Op de werkvloer wordt dit nog het meest onderstreept. Als ik op vakantie ben geweest, dan is het heel normaal dat ik bij mijn terugkomst van talloze collega’s de vraag krijg hoe het geweest is en of ik mooi weer heb gehad. Ben ik ziek geweest dan zullen ze me vragen of ik al helemaal hersteld ben en welk virus er mij geveld had. Aan collega-mama’s die terugkwamen uit zwangerschapsverlof werd oneindig veel keer gevraagd hoe het allemaal verlopen is en hoe hun baby’tje het nu stelt. Dit gebeurt allemaal heel natuurlijk, en zonder dat iemand hier bewust over nadenkt. Een collega was er een bepaalde periode niet, dus bij zijn terugkomst geef je hem een gemoedelijke welkom terug met een kleine babbel erbij. Normaal, toch?Lees meer »