Grote broer

Sinds dat ik jouw mama geworden ben, Liam, wist ik heel zeker dat ik mama wou zijn van meerdere kindjes. Ook al ben jij stilgeboren, toch was dit nog altijd het mooiste moment van mijn leven. Het feit dat het zo hard pijn doet dat ik je niet mee naar huis kon nemen, dat ik hier nu aan het bloggen ben in plaats van voor jou te kunnen zorgen, vloeit voort uit de liefde die ik voor jou voel. En je kan pas iemand zo hard missen als je hem eerst liefhebt.

Het heeft dan ook altijd voor mij vastgestaan dat ik nog een broertje of zusje voor jou wou. Ik wist van lotgenoten dat deze zwangerschap gevuld zou zijn met stress, schrik en mogelijks zelfs paniekaanvallen. Maar ik wist ook dat als ik het niet opnieuw zou proberen, de enige reden zou zijn dat ik teveel schrik heb dat het weer slecht afloopt. Mijn leven enkel laten leiden door angst, dat past niet bij de persoon die ik voor jouw stilgeboorte was. Ik weet ook zeker dat ik mezelf binnen tien jaar zou haten als ik er niet opnieuw voor zou gegaan zijn. En dus heb ik mijn angst voor een nieuwe zwangerschap genegeerd en heb ik de hoop laten zegevieren.

Het is nu zover, Liam. Je wordt binnenkort grote broer.  Het is veel vroeger gebeurd dan verwacht, al slaat deze zin nergens op want ik weet maar al te goed dat je dit niet kan plannen. Weet ook dat dit niets zal veranderen tussen ons. Jij bent voor altijd mijn eerste kindje dat ik elke dag voor de rest van mijn leven zal missen. Jouw zusje zal gewoon jouw zusje zijn, en kan jou in de verste verte niet vervangen.

Van in het begin van deze zwangerschap heb ik geprobeerd niet te veel aan al de mogelijke risico’s te denken. Dat is moeilijk omdat ik nu zoveel verhalen ken van lotgenoten, dat ik zoveel meer ziektes kan benoemen waarover ik tijdens jouw zwangerschap nog nooit van gehoord had. In mijn hoofd heb ik me heel de tijd voorgenomen dat het niet veel zin heeft om mij voor de 30 weken zorgen te maken, tot dan kan geen enkele dokter eigenlijk ook maar iets baanbrekends doen, hangt het er gewoon vanaf of we het geluk hebben dat je zusje goed groeit. En dat hebben we. De 30 weken zijn gehaald en alles is voorlopig in orde. Er rest nu enkel nog de laatste rechte lijn. Ik probeer mijn stress te onderdrukken door veel te rusten, ik tel een paar keer per dag je zusje haar bewegingen en denk natuurlijk veel aan jou. En zo passeren heel traagjes de dagen, en komen we samen elke keer een beetje dichter bij het moment dat we haar in onze armen zullen kunnen houden.

dscn0316.jpg

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s