Sinds dat ik jouw mama geworden ben, Liam, wist ik heel zeker dat ik mama wou zijn van meerdere kindjes. Ook al ben jij stilgeboren, toch was dit nog altijd het mooiste moment van mijn leven. Het feit dat het zo hard pijn doet dat ik je niet mee naar huis kon nemen, dat ik hier nu aan het bloggen ben in plaats van voor jou te kunnen zorgen, vloeit voort uit de liefde die ik voor jou voel. En je kan pas iemand zo hard missen als je hem eerst liefhebt.Lees meer »
Tag: rouw
28ste
Elke maand zijn de 27ste en 28ste extra moeilijke dagen. Het is onvermijdbaar om dan terug te denken aan jouw sterfte- en geboortedag. Ik verwachtte dat dit mij telkens makkelijker zou afgaan, dat ik er na een tijdje wel aan gewoon zou worden dat die data nu eenmaal elke maand weer zouden opduiken en ik […]
Faith’s lodge
Tijdens onze vakantie in Amerika zijn je papa en ik een aantal dagen verbleven in Faith’s lodge, een organisatie ter gedachtenis van stilgeboren baby’tje Faith, die ouders die een kindje moeten missen bij elkaar brengt om ervaringen uit te wisselen. Het is speciaal voor dit lange weekend dat we helemaal naar Wisconsin gereisd zijn, en […]
Inpakken en wegwezen
Op reis gaan. Voordat er nog maar sprake was van jou, Liam, zou ik gezegd hebben dat er niets beters bestond in het leven. Een paar weken vrijaf op het werk gecombineerd met een exotische bestemming, echt iets om een heel jaar reikhalzend naar uit te kijken. Weken op voorhand begon voor mij het avontuur […]
Voetbalgekte
Toegegeven, ik zou het sowieso wel gevolgd hebben, het WK voetbal in Rusland. En natuurlijk zou ik ook voor de Rode Duivels gesupporterd hebben. Maar nu volg ik het allemaal veel meer in detail. Als jij er nog was geweest, Liam, dan had dit anders geweest. Ik zou vooral niet de tijd gehad hebben om […]
Er even tussenuit
Nu de vakantiemaanden voor de deur staan, tellen heel wat mensen in mijn omgeving af tot ze effectief op vakantie kunnen gaan. Ze kijken ernaar uit om er even volledig tussenuit te zijn, om een aantal weken al hun zorgen te kunnen vergeten. Ik kijk ook naar onze vakantie uit, Liam, om even samen met je […]
Onzichtbaar verdriet
Ondertussen is het alweer meer dan 6 maand geleden dat jij er niet meer bent, Liam. Een half jaar! Die eerste dagen en weken na jouw stilgeboorte waren je papa en ik zo overweldigd door al die pijn dat ik mij toen absoluut niet kon voorstellen hoe ik ooit een half jaar zou overleven zonder […]
Welkom terug
Heel triest vind ik het om dit te moeten concluderen, maar het is een feit, Liam, dat mensen over het algemeen niet op een normale manier omkunnen met het verdriet van een andere persoon. Op de werkvloer wordt dit nog het meest onderstreept. Als ik op vakantie ben geweest, dan is het heel normaal dat ik bij mijn terugkomst van talloze collega’s de vraag krijg hoe het geweest is en of ik mooi weer heb gehad. Ben ik ziek geweest dan zullen ze me vragen of ik al helemaal hersteld ben en welk virus er mij geveld had. Aan collega-mama’s die terugkwamen uit zwangerschapsverlof werd oneindig veel keer gevraagd hoe het allemaal verlopen is en hoe hun baby’tje het nu stelt. Dit gebeurt allemaal heel natuurlijk, en zonder dat iemand hier bewust over nadenkt. Een collega was er een bepaalde periode niet, dus bij zijn terugkomst geef je hem een gemoedelijke welkom terug met een kleine babbel erbij. Normaal, toch?Lees meer »
Grote stap
Sinds kort ben ik voor het eerst weer gaan werken sinds jij er niet meer bent. Ik ben weer opnieuw begonnen op dezelfde dag die voorzien was als alles goed was gelopen, als jij wel nog geleefd had. Ik zag het niet zitten om al eerder terug te gaan. Zo wou ik vermijden dat ik […]
Geen ontsnappen aan
Baby’s, baby’s en nog eens baby’s. Het is alsof ik een of andere vijand heb gemaakt die nu wraak op mij neemt door in mijn omgeving overal schattige baby’s te laten verschijnen, zodat ik er lekker altijd aan herinnerd word dat enkel jij er niet meer bent, de rest van de wereld heeft wel gewoon hun baby’tje gezond op deze wereld gekregen.Lees meer »
Voor altijd in ons hart 