Het is weer zover, jouw verjaardag. Zoals elk jaar heb ik twee dagen vrijaf genomen op het werk. De dag dat we te horen kregen dat je gestorven was, 27 november, en vandaag, 28 november, de dag dat je geboren bent. Hoewel ik op voorhand hoop dat het me dit jaar wel beter zal afgaan, dat er meer tijd over gegaan is en er is toch dat gezegde is dat de tijd alles heelt, nietwaar? Niet waar, dus. Vanaf ergens midden november is het zover, de bladeren vallen allemaal van de bomen, het is regenachtig en begint echt koud te worden. De winter laat voelen dat hij in aantocht is. En voor mijn lichaam zijn dit de tekenen dat we in de periode van jouw verjaardag komen. Het is niet enkel mijn hoofd dat de kalender kan lezen, het is zoals een extra instinct dat alles in mij weet dat dit jouw dagen zijn. Herinneringen van toen je in mijn buik zat komen ineens naar boven, de laatste dagen met jou flitsen weer door mijn hoofd, met altijd die onbeantwoordbare wat-als-vragen. Ik voel dat ik daardoor prikkelbaar ben, mijn geduld snel verlies, mijn hoofd er niet altijd bij heb, en de tranen klaar zitten om bij het minste hun weg naar buiten vinden. Het put mij allemaal ook heel erg uit. Het is vermoeiend om voor de buitenwereld te doen alsof alles onder controle is, terwijl het in mijn hoofd eigenlijk grote chaos is.

Nu jouw verjaardag effectief is aangebroken, ben ik opgelucht dat ik deze dagen vrij genomen heb. In plaats van te vechten tegen al wat er in mijn hoofd rondgaat, heb ik het vrij spel kunnen geven. Het heeft nu geen zin om het te negeren. Op de 27ste, jouw sterfdag, mogen de tranen er allemaal uit. Ben ik kwaad op de wereld dat je er niet meer bent. Ben ik zo ontzettend droevig voor alles wat jij niet kan meemaken, voor alles wat wij als gezin gemist hebben, en voor het feit dat mijn hart voor altijd gebroken zal zijn.

Maar vandaag op jouw verjaardag, wil ik dat die andere gevoelens overheersen. Vandaag vieren we jou, vieren we het feit dat je er geweest bent. We zijn dankbaar voor alle momenten die we wel samen hebben gehad. Voor hoe je van een streepje op een test naar een kleine gamba in mijn buik tot een perfect uitziend baby’tje bent mogen groeien. Voor al die stampjes in mijn buik waar we zo van genoten hebben. En vooral voor de band die ik met jou voelde, en nog steeds voel, deze is na 6 jaar nog niks veranderd.

Daarom bakken we vandaag een verjaardagscake, versieren we onze woonkamer met vlaggetjes en ballonnen en maken we een leuke uitstap. Allemaal speciaal voor jou. Gelukkige verjaardag, jongen. Je hebt geen idee hoe hard je wordt gemist.